{"id":10868,"date":"2022-12-19T11:31:00","date_gmt":"2022-12-19T10:31:00","guid":{"rendered":"https:\/\/erb.ambition4clients.nl\/geen-onderdeel-van-een-categorie\/flags-bones\/"},"modified":"2024-08-20T09:30:29","modified_gmt":"2024-08-20T09:30:29","slug":"flags-bones","status":"publish","type":"post","link":"https:\/\/europeanreviewofbooks.com\/nl\/flags-bones\/","title":{"rendered":"Vlaggen & botten"},"content":{"rendered":"\n
\n
\n
\n\n\n\n
\n
\"\"<\/figure>\n\n\n\n
\n

La Pelle<\/strong><\/p>\n\n\n\n

Curzio Malaparte<\/p>\n\n\n\n

(1949)<\/p>\n<\/div>\n<\/div>\n\n\n\n

\n
\"\"<\/figure>\n\n\n\n
\n

Diario di uno straniero a Parigi<\/strong><\/p>\n\n\n\n

Curzio Malaparte<\/p>\n\n\n\n

(1966)<\/p>\n<\/div>\n<\/div>\n\n\n\n

\n
\"\"<\/figure>\n\n\n\n
\n

Der europ\u00e4ische Traum: Vier Lehren aus der Geschichte<\/strong><\/p>\n\n\n\n

Aleida Assmann<\/p>\n\n\n\n

(C.H. Beck, 2018)<\/p>\n<\/div>\n<\/div>\n\n\n\n

\n<\/div>\n\n\n\n

Over het Europa van Curzio Malaparte \u2013 en het onze. Een nieuwe lezing van het oeuvre van de schrijver, over de nasleep van oorlog en een transatlantische romance.<\/h3>\n\n\n\n
\"\"<\/figure>\n\n\n\n

Het is de zomer van 1941 en terwijl de Tweede Wereldoorlog door Europa raast, volgt de Italiaanse schrijver-journalist Curzio Malaparte het Duitse leger, om verslag te doen van de invasie van de Sovjet-Unie. Terwijl hij te paard de donkere Oekra\u00efense steppe doorkruist, op weg naar het dorp Dorog\u00f2, om \u00ab de beroemde kolchoz<\/em> te bezoeken waar de beste paarden van heel de Oekra\u00efne werden gefokt \u00bb, maakt hij iets mee dat hem van zijn stuk brengt. Hij beschreef het moment in La Pelle <\/em>(1949) of De huid<\/em>, een roman die jaren later werd gepubliceerd, nadat het Itali\u00eb van Mussolini was verdwenen, of verdwenen leek te zijn.<\/p>\n\n\n\n

Dorog\u00f2 brandt, en verlicht zo de vroege avondlucht. Malaparte, op zoek naar een plek om de nacht door te brengen, rijdt voort in een spookachtige gloed. Als hij even afremt om zich te ori\u00ebnteren, wordt hij opgeschrikt door stemmen hoog boven zijn hoofd. Hij hoort geritsel in de bladeren en takken van de bomen langs zijn pad, maar ziet alleen de donkere contouren van hun stammen. Plotseling hoort hij schrille stemmen en woedend gelach. Of verbeeldt hij het zich maar? Hij meent de klap van een vleugel in zijn gezicht te voelen en probeert zichzelf gerust te stellen: \u00ab Het waren vast en zeker vogels, … misschien waren het raven, die gewekt uit hun slaap opvlogen, klapwiekend met hun dikke donkere vleugels wegvluchtten. \u00bb  Maar dan, hoog boven zijn hoofd, hoort hij toch echt menselijke stemmen, in het Duits, Russisch en Hebreeuws, die vragen: \u00ab Wie ben je? Wat moet je? \u00bb Malaparte weet niet wat hij anders kan doen, dan antwoorden:<\/p>\n\n\n\n

\u00ab Ik ben een man, ik ben een christen, \u00bb zei ik. [\u2026]\u2026 Mijn woorden werden onthaald op een hoongelach dat zich hoog boven mijn hoofd verwijderde en geleidelijk aan wegebde in de nacht. \u00ab En schaam je je er niet voor christen te zijn? \u00bb riep de stem. Ik zweeg …<\/p>\n\n\n\n

Malaparte ziet nu tussen de takken donkere schaduwen bewegen. Hij moet zich het gevoel van de ravenvleugel tegen zijn wang hebben verbeeld \u2013 in een reflex hadden zijn hersenen geprobeerd de onverdraaglijke waarheid te verdoezelen. Die waarheid: overal boven Malaparte\u2019s hoofd hangen mannen. Gekruisigd aan de bomen.<\/p>\n\n\n\n

Sinds 24 februari 2022 denk ik vaak aan deze tocht van Malaparte naar Dorog\u00f2. Niet alleen als ik getuigenissen lees, hoor of zie van barbaars Russisch geweld in Oekra\u00efne, maar ook vanwege een zeker onvermogen om die barbaarse werkelijkheid als zodanig \u00e9cht te kennen en te begrijpen \u2013 en een daaropvolgend gevoel van schaamte over dat onvermogen. De retorische vraag \u00ab Schaam je je niet?<\/em> \u00bb <\/em>is voor mij de kernvraag voor het Europa van vandaag \u2013 het Europa van de Europese integratie. Maar juist deze vraag, de vraag die Malaparte op die zomeravond in 1941 het zwijgen oplegde, horen we hier in Europa niet terug \u2013 laat staan dat we \u2018m zelf stellen.<\/p>\n\n\n\n

Dat Malaparte, met een in 1949 geschreven anekdote, de wreedheid van onze hedendaagse werkelijkheid zo meedogenloos weet te vangen \u2013 terwijl wij in onze tijd lijken weg te kijken \u2013 dat laat me niet los. Welke inzichten uit zijn werk zijn wij in de loop van de decennia kwijtgeraakt? Welke waanidee\u00ebn over wat wij onze gedeelde Europese geschiedenis noemen hebben deze inzichten verdrongen, en houden ons nu in de greep? Is de vermeende ethische superioriteit van het naoorlogse \u00ab Westen \u00bb \u2013 waarnaar wij in Europa nog steeds zo graag en ongegeneerd verwijzen om ons handelen te legitimeren \u2013 niet vooral een comfortabele illusie? Wat is dit \u00ab naoorlogse Europa \u00bb eigenlijk?<\/p>\n\n\n\n

\n
\"\"<\/figure>\n<\/div>\n\n\n\n

Curzio Malaparte was een hartstochtelijk en onconventioneel onderzoeker van de Europese Zeitgeist<\/em>. Hij werd geboren in 1898 in Prato, Toscane, en schetste als geen ander de eigenaardigheden en preoccupaties van de Europese natiestaten en hun bevolkingen. Maar hij beschreef ook de wreedheid die de geschiedenis van die natiestaten kleurde met valse glorie en gekte. Zijn Europa, het Europa waarin hij leefde, was na jaren van oorlog en geweld maniakaal geworden, en Malaparte dompelde zich volledig onder in die manie. Als diplomaat en oorlogsverslaggever voor Corriere della Sera <\/em>reisde hij tijdens de donkerste dagen van de Tweede Wereldoorlog over het hele Europese vasteland \u2013 vaak direct langs het front.<\/p>\n\n\n\n

Wat is dit \u00ab naoorlogse Europa \u00bb eigenlijk?<\/em><\/h4>\n\n\n\n
\n
\n
\"\"<\/figure>\n\n\n\n

Casa Malaparte<\/strong><\/p>\n<\/div>\n<\/div>\n\n\n\n

\n

Casa Malaparte<\/h2>\n\n\n\n
\"\"
Casa Malaparte, Capri. Foto van EPH-Berlin via Wikimedia <\/a>commons<\/a>, CC BY-SA 4.0.<\/strong><\/figcaption><\/figure>\n\n\n\n
\"\"
Brigitte Bardot en Michel Piccoli op de trappen van het Casa Malaparte in Le M\u00e9pris (1963); door Pat Morin. Foto via Bridgeman Images.<\/figcaption><\/figure>\n\n\n\n
\n
Close<\/a><\/div>\n<\/div>\n<\/div>\n\n\n\n

Zijn twee bekendste boeken zijn literaire verslagen van deze reizen. Kaputt <\/em>(1944) bevat de onthutsende reportage van zijn odyssee van Itali\u00eb en Joegoslavi\u00eb, door de \u00ab bloedlanden \u00bb van Midden- en Oost-Europa \u2013 tot diep in Roemeni\u00eb en Oekra\u00efne \u2013 naar de kristalheldere meren en zee\u00ebn van Lapland, Kareli\u00eb en de Botnische Golf. Zijn verslaggeving levert een bijna eindeloze reeks tragische verhalen op \u2013 vol verwarring, vuile politiek, bandeloze consumptie, ontberingen, honger, gruis, botten, huid en bloed \u2013 naast verzengende liefde en aandacht voor kunst, cultuur en natuur. Het lezen van die verhalen is een soms bijna fysieke ervaring. In De huid <\/em>doet <\/em>hij verslag van de obscene heksenketel waarin de bevrijding van Napels in 1943 was ontaard \u2013 een moment waarop iedereen zijn huid zo duur mogelijk probeerde te verkopen, een schrijnend feest van nieuwe en oude onvrijheid, overschaduwd door dood, lust en vernietiging. De kernboodschap hier: alles is schijn, niets is wat het lijkt. Dat gold ook voor de schijn van de bevrijding van Napels.<\/p>\n\n\n\n

Ook in zijn eigen leven was niks wat het aan de oppervlakte leek te zijn. Niet alleen had de Italiaan Malaparte een Duitse vader, ook veranderde de fascistische Malaparte in de jaren twintig in een antifascist. Dat leidde prompt tot zijn gevangenschap, en later tot zijn verbanning naar het Siciliaanse eiland Lipari. Maar vervolgens werkte de pragmatische Malaparte weer samen met het regime van Mussolini, vooral via zijn vriendschap met de schoonzoon van Il Duce. Als oorlogscorrespondent liet hij zich dik betalen met fascistisch geld, en uiteindelijk was hij zo vermogend dat hij zijn nu mythische huis, Casa Malaparte, kon laten bouwen op een rotspunt van het eiland Capri, voor de Napolitaanse kust. Dit huis werd later het decor voor Jean-Luc Godard’s film Le M\u00e9pris <\/em>(1963). Tegelijkertijd stond Malaparte aan het roer van een literair tijdschrift, Prospettive, <\/em>waarin Joodse intellectuelen als de Italiaanse schrijver Alberto Moravia tijdens het fascistische regime konden blijven publiceren. Op 18 juli 1957, de dag voordat hij stierf aan de langdurige gevolgen van het mosterdgas dat hij als zestienjarige soldaat in de Franse loopgraven van de Eerste Wereldoorlog had ingeademd, kreeg Malaparte zijn felbegeerde lidmaatschap van de Communistische Partij.<\/p>\n\n\n\n

\"\"<\/figure>\n\n\n\n

Toen Itali\u00eb bevrijd werd, was Malaparte verbindingsofficier voor het Amerikaanse leger \u2013 een ervaring die diepe indruk op hem maakte. Hij was de Amerikanen dankbaar voor de hoop die ze meebrachten, een simpel en na\u00efef geschenk temidden van alle ellende, lethargie en bevlekte grande bellezza<\/em>. De Amerikaanse soldaten in zijn verhalen begrepen niets van het duistere en zondige Europa waarin ze zich bevonden. Dat is precies waarom hij zo dol op ze was: \u00ab De Amerikanen zijn geen cynici, \u00bb schreef hij in De huid<\/em>, \u00ab het zijn optimisten. En optimisme is op zichzelf al een teken van onschuld. … Ze weten niet, al vormen ze in veel opzichten het christelijkste volk ter wereld, dat er zonder het kwaad geen Christus kan bestaan. \u00bb Hij kon niet zonder hun illusies:<\/p>\n\n\n\n

Hun gevoel voor menselijkheid, hun grootmoedigheid, de oprechte, pure eenvoud van hun idee\u00ebn, hun gevoelens, de openheid in hun manier van doen gaven me in die vreselijke herfst van 1943, zo vol vernederingen en rouw voor mijn volk, de illusie dat de mensen het kwade haten, gaven me de hoop op een betere mensheid, de zekerheid dat alleen goedheid (de goedheid en onschuld van die geweldige jongens van de andere kant van de oceaan die in Europa waren geland om de schurken te straffen en de goeden te belonen) de volkeren en individuen uit hun zonden zou kunnen verlossen.<\/p>\n\n\n\n

Malaparte’s liefdesverklaring aan de Amerikanen is dubbelzinnig. Zijn portret van de Amerikaanse na\u00efviteit druipt van de ironie, en toch is zijn liefde, betuigd vanuit zijn Italiaanse tranendal, oprecht. Malaparte verpersoonlijkt zo het kapotgeschoten Europa, met al haar wanhopige behoeftes. De typisch Amerikaanse oprechtheid \u2013 nee, zuivere eenvoud \u2013 bleek een veel effectievere therapie voor het trauma, een betere pleister voor de open wonden van de oorlog, dan de klassieke \u00ab Europese \u00bb manier van traumaverwerking: gesoebat en geseling. De Amerikanen boden precies wat Europa had verloren: hoop en idealen.<\/p>\n\n\n\n

Wat voor Malaparte gold, gold voor heel Europa: zonder Amerika en de Amerikaanse hoop was vooruitgang onmogelijk. In de Amerikanen zagen de Europeanen hun gedroomde spiegelbeeld. En passant <\/em>vangt Malaparte hier de essentie van de zoete, zelfs aandoenlijke, trans-Atlantische botsing van beschavingen \u2013 met al haar afhankelijkheden, verlangens, clich\u00e9s en illusies \u2013 waarop het huidige \u00ab Europa \u00bb is gegrondvest. Deze relatie is en was, zoals zo vaak het geval is met smachtende liefdesrelaties, ongelijk, geboren uit nood en wanhoop. Ze mag Europa nieuwe hoop hebben gegeven, maar hoe solide is deze basis? Zou Europa kunnen bestaan zonder Amerika, de leider van het Westen?<\/p>\n\n\n\n

In de huidige context van oorlog in Europa worden deze vragen onontkoombaar. Ons verenigd naoorlogs Europa heeft gefunctioneerd als een \u00ab clearinghouse voor de Europese geschiedenis \u00bb, dat wil zeggen dat het een balans heeft opgemaakt zonder over de bank te oordelen. Hoe ging dat in z\u2019n werk? Naast het Europese proces van samenwerking en samensmelting in economische en financi\u00eble zin (door het \u2018inklaren\u2019 van de verschillende nationale economie\u00ebn), bood de integratie tegelijk ook een bijzondere inklaring van een geheel andere soort: een veilige afwikkeling van emoties tussen Europese landen, gefaciliteerd met Amerikaans geld. Er zijn nog steeds twee toegangscodes voor dit proces van verrekening: begrip tonen voor elkaars gevoeligheden en elkaar discreet benaderen. Dat laatste gebeurt meestal via de weg van technocratie en beleid (een succesvol recept om woekerende ideologie te temmen en het publieke debat te smoren). Maar juist die discretie verdraait ook feiten en verdoezelt spanningen en tegenstellingen tussen Europese naties. Oorlog heeft vele bijwerkingen, en \u00e9\u00e9n ervan is dat oude spanningen weer aan het licht komen.<\/p>\n\n\n\n

\"\"<\/figure>\n\n\n\n

Ondertussen is er weinig over van het Amerikaanse voorbeeld. Hun geld en wapens zijn er nog, maar zijzelf zijn weg \u2013 en de liefde is niet blijven hangen. De Amerikaanse wapens in Oekra\u00efne zijn iets anders dan de bevrijders die door de straten van Napels en Parijs trokken. De dollars die vandaag naar de regio stromen staan niet gelijk aan het Marshall-geld van vroeger. Het gedroomde spiegelbeeld is vervormd geraakt. In De huid <\/em>ervaart Malaparte deze verre toekomst al als een naargeestige Vergangenheitsbew\u00e4ltigung \u2013 avant-la-lettre<\/em>, zogezegd: je verliezen in een romance, terwijl je de barsten en scheuren in die relatie al kan zien en voelen. Vervulling en verval als \u00e9\u00e9n ervaring, een voedingsbodem voor nieuwe geestesnood.<\/p>\n\n\n\n

Aan de andere kant: waarom liet de Amerikaanse elite zich zo meeslepen in de liefdesaffaire met Europa?<\/p>\n\n\n\n

\n
\"\"<\/figure>\n<\/div>\n\n\n\n

Op een dag in augustus van 1944 racete een Jeep over de Place Vend\u00f4me in Parijs. Aan boord zat Ernest Hemingway, de Amerikaanse soldaat-schrijver die de Eerste Wereldoorlog, de Spaanse Burgeroorlog en het dagelijks leven in het Parijse avant-gardistische milieu van de jaren twintig had overleefd. Sinds D-Day (6 juni 1944) was Hemingway op een missie: H\u00f4tel Ritz bevrijden, het hotel waar hij zoveel nostalgische gevoelens bij koesterde, maar dat tijdens de bezetting gefrequenteerd was door hoge nazi\u2019s als Hermann Goering en Joseph Goebbels. Toen Hemingway met zijn machinegeweer uit zijn Jeep sprong en het hotel binnenging, was er geen nazi te bekennen. Aan de bar bestelde hij een dienblad vol dry martini\u2019s.<\/p>\n\n\n\n

<\/p>\n\n\n\n

\n
\n
\"\"<\/figure>\n\n\n\n

Ernest Hemingway,
in de Ritz en in
de oorlog<\/strong><\/p>\n<\/div>\n<\/div>\n\n\n\n

\n

In de Ritz en in de oorlog<\/strong><\/h2>\n\n\n\n
\"\"
Hemingway in de Ritz in Parijs, 1924. Fotograaf onbekend. Van: Papers of Ernest Hemingway. Photograph Collection. John F. Kennedy Presidential Library and Museum, Boston.<\/figcaption><\/figure>\n\n\n\n
\"\"
Hemingway in 1944. Fotograaf onbekend. Van: Papers of Ernest Hemingway. Photograph Collection. John F. Kennedy Presidential Library and Museum, Boston.<\/figcaption><\/figure>\n\n\n\n
\n
Close<\/a><\/div>\n<\/div>\n<\/div>\n\n\n\n

Hemingway was ouder geworden. Zijn echte wilde jaren lagen achter hem; het heden was er slechts een echo van. De oorspronkelijke hardboiled hero<\/em> had nog last van de nawee\u00ebn van een hersenschudding en van het einde van zijn huwelijk met Martha Gellhorn. Dit Parijs was niet langer zijn Parijs. Over zijn<\/em> Parijs had hij in de jaren twintig geschreven; in 1964 zouden zijn herinneringen postuum worden uitgegeven onder de titel A Moveable Feast<\/em>. In november 2015 werd dit enigszins vergeten boekje een instant bestseller in Frankrijk in de dagen na de terroristische aanslagen, waaronder die op het Bataclan-theater. Na de schok van de terreur gaven de titel en het onderwerp van Hemingway\u2019s boek \u2013 een verwijzing naar Parijs als een uitbundige sociale snelkookpan die overliep van de drank, diners en dansfeesten \u2013 de Fransen blijkbaar een vorm van troost. Het bood hen de houvast die alleen een Amerikaan in Parijs kon bieden: uithuilen op de brede schouders van een good guy<\/em>, van het soort dat alleen in de VS gemaakt wordt. Stoer en een beetje wild, loyaal en vol bruisende plannen: de Amerikaanse droom verpersoonlijkt als man, schrijver en mentor.<\/p>\n\n\n\n

\"\"<\/figure>\n\n\n\n

Terugkijkend lijkt de West-Europese context waarin de aanslagen van 2015 plaatsvonden een eenvoudiger, onschuldiger tijd. In het Verenigd Koninkrijk kibbelden voormalige leden van de Bullingdon Club over het al dan niet houden van een referendum over wat toen nog \u00ab Brixit \u00bb heette. Aan de andere kant van de Atlantische Oceaan, waar Barack Obama zijn laatste jaar als president inging, was een verkiezing van Donald Trump ondenkbaar \u2013 althans: voor de experts die pretendeerden het Westen, diens verleden en toekomst te begrijpen.<\/p>\n\n\n\n

Een van Hemingway’s reisgenoten in het Parijs van de jaren twintig was David Bruce. Bruce was een jong, knap en puissant rijk kind van het Amerikaanse zuiden.  Hij vormde de inspiratie voor het personage van Amory Blaine in F. Scott Fitzgeralds This Side of Paradise <\/em>(1920), de literaire sensatie van dat moment. In 1949, een verloren generatie later, zou Bruce de Amerikaanse ambassadeur in het naoorlogse Frankrijk worden.<\/p>\n\n\n\n

Op een warme avond in juni 1949 keerde Bruce terug naar zijn residentie en schreef een aantekening in zijn dagboek. Zijn dagboeken, die te vinden zijn in het Historisch Archief van de Europese Unie in Florence, bevatten gewoonlijk alleen aantekeningen over onderhandelingen, telefoongesprekken achter de schermen, staatsbezoeken en andere ambassadeurszaken. Maar die avond noteerde Bruce iets heel anders. Hij was net terug van een feestje bij Yvonne Printemps, een Franse actrice van middelbare leeftijd. Languit liggend op de houten vloer van haar appartement had ze wat romantische liedjes gezongen, bladmuziek als herfstbladeren om haar heen verstrooid. Thuis schreef Bruce, nog steeds in de ban van Printemps, over zijn herinneringen aan haar en hoe hij als Amerikaanse jongeling in de vroege jaren twintig zijn hart had verloren aan deze ster uit Europa. Hij vond haar de essentie van vrouwelijkheid, de belichaming van de ziel van Parijs, nog steeds.<\/p>\n\n\n\n

Ik heb deze ongebruikelijke dagboekaantekening vaak herlezen. Wat probeerde Bruce ermee te hervinden? Wat had zich die nacht aan hem geopenbaard? Elk antwoord op die vraag is een wilde, impressionistische gok, maar ik stel het me zo voor: de Amerikaanse ambassadeur, verantwoordelijk voor het beheer van de Marshall-fondsen, ziet deze actrice in haar natuurlijke habitat en herkent in haar de kern van wat hem drijft om goed te doen in een arm en hongerlijdend Europa. Zij herinnert hem aan het Europa waarop hij in de jaren twintig verliefd was geworden. Ik stel me ook voor dat hij dat ideaalbeeld van Europa voelt vervagen, en moet erkennen: ik word oud, zij wordt oud. Hij ziet het begin van het naderende einde van de affaire.<\/p>\n\n\n\n

\"\"<\/figure>\n\n\n\n

De generatie van Bruce bouwde de Amerikaanse eeuw op. De vredesonderhandelingen na de Eerste Wereldoorlog waren de \u00ab geopolitieke coming-out party \u00bb van Amerika, aldus zijn biograaf. Bruce en de zijnen vertegenwoordigden een nieuw, naar buiten gericht Amerika, dat baadde in het zelfvertrouwen \u2013 dankzij hun almaar groeiende machtspositie in de wereld, hun almaar groeiende Amerikaanse economie van consumentisme en overvloed, en de almaar gunstiger wordende wisselkoers.<\/p>\n\n\n\n

Nergens kon dat zelfvertrouwen beter worden botgevierd dan op het Parijs van de jaren twintig. De stad was van de Amerikanen, en de godin Europa was een femme fatale<\/em>, van het soort dat alleen in Frankrijk gemaakt wordt. Sinclair Lewis, een vaste kracht binnen de Amerikaanse entourage op de rive gauche<\/em>, vergeleek hun kliek met \u00ab regenboogkleurige vliegen die gevangen zijn in het zwarte web van een oude, amorele Europese cultuur \u00bb. In de jaren twintig noemden de Amerikanen dit eerdere naoorlogse Europa \u2013 gevaarlijk, getraumatiseerd en verarmd na de Eerste Wereldoorlog \u2013 liefkozend \u00ab la banlieue de Paris \u00bb.<\/p>\n\n\n\n

\n
\"\"<\/figure>\n<\/div>\n\n\n\n

Zowel het citaat van Lewis als de karakterisering van Europa als de banlieue van Parijs zijn te vinden in De huid<\/em>, een boek waarin iedereen er alles aan doet om de eigen huid te redden, terwijl de waarde van het menselijk leven maar blijft kelderen. De trieste absurditeiten die deze realiteit met zich meebrengt vinden hun apotheose wanneer een Napolitaanse man die uitbundig de bevrijding viert, per ongeluk door een Amerikaanse tank wordt overreden en platgewalst, \u00ab geplet door de rupsbanden \u00bb (vanwege de weergave van deze gruwelijke sc\u00e8ne in haar verfilming van De huid<\/em> uit 1981 werd Liliana Cavani beschuldigd van sensatiezucht). De gebeurtenis doet Malaparte denken aan een eerder tafereel, waargenomen in Oekra\u00efne: waar \u00ab ik in het stof van de weg een tapijt van mensenhuid zag \u00bb; het gebeurde hem \u00ab in Jampol, aan de Dnjetsr \u00bb. Het menselijke tapijt werd opgepakt en rondgedragen als een vlag. \u00ab Dat is de vlag van Europa, \u00bb zegt de verteller tegen zijn metgezel, \u00ab dat is onze vlag. \u00bb Zelf moest ik aan dit beeld denken toen ik recent op Twitter een foto zag van een platgewalste Russische soldaat in Oekra\u00efne, alleen in het stof van de weg, de bevlekte menselijke vlag van onze eigen tijd.<\/p>\n\n\n\n

Achteraf gezien zijn er maar weinig schrijvers of denkers die scherper zagen dan Malaparte hoe fataal kwetsbaar de schoonheid in Europa is. Toen hij in 1947 eindelijk terug was in Parijs, ging Malaparte naar het theater om zijn favoriete actrice, de joodse, in Rusland geboren V\u00e9ra Kor\u00e8ne, te zien. Op dat moment begon hij te beseffen dat hij zich niet meer thuis voelde in Parijs. In zijn dagboek over deze verwarrende tijd, later gepubliceerd als Dagboek van een vreemdeling in Parijs<\/em>, gaat hij op zoek gaat naar een waarachtiger Europa dan het Europa dat hij aantreft in het naoorlogse Parijs, het Europa zonder de franjes van de Verlichting, zonder Amerika. Ook dit dagboek is net als De huid<\/em>, Kaputt<\/em> en veel van het andere werk van Malaparte prachtig in het Nederlands vertaald en bezorgd door Jan van der Haar.<\/p>\n\n\n\n

\n
\"\"<\/figure>\n<\/div>\n\n\n\n

Het menselijke tapijt werd opgepakt en rondgedragen als een vlag.<\/em><\/h4>\n\n\n\n

Natuurlijk is dat Europa verloren, maar juist die verlorenheid maakt het zo krachtig. De actrice V\u00e9ra Kor\u00e8ne staat op een wonderlijke wijze in contact met dat afgebrokkelde continent, het Europa van Racine en Tasso. Zij houdt de deur naar Das Reich der M\u00fctter <\/em>(het Rijk der Moeders) uit Goethes Faust<\/em> altijd op een kier. Malaparte betreurt die verdwenen wereld, en verlangt ernaar. Naar de \u00ab Europese \u00bb deugden die hoorden bij die wereld: vergeving, wederopstanding, melancholie en wroeging. Maar hij moet al snel erkennen: dat Kor\u00e8ne en hij alleen zijn; zij zijn nu de laatste Europeanen in Parijs.<\/p>\n\n\n\n

Of in Malaparte’s psychoanalyse: Parijs was niet langer Parijs, Europa was niet langer Europa. Kaputt<\/em>. De eerdergenoemde klassieke Europese deugden werden vervangen door zielloze en transactionele can-do <\/em>concepten als tolerantie en medemenselijkheid. De toonaangevende avant-gardisten van dit nieuwe tijdperk waren niet langer kunstenaars en schrijvers; ze werkten in de reclamewereld. Op een septemberavond zat Malaparte aan tafel op uitnodiging van de Franse generaal B\u00e9thouart, die in beide wereldoorlogen had gediend. Locatie: het dure restaurant Maxim’s. In zijn dagboek beschrijft Malaparte een esthetisch en ethisch overvolle sc\u00e8ne:<\/p>\n\n\n\n

In de vergulde lijst van Maxim’s neemt alles een gemakkelijk, goedmoedige elegantie aan die veel weg heeft van het reclamebord van Toulouse-Lautrec, en van de etiquette van nonchalance, die de etiquette was van de Prins van Wales, Edward VII, op zijn uitstapjes in Parijs. Toch schuilt er is er meer altes Wien in dit beroemde nachtrestaurant dan entente cordiale van Parijs.<\/p>\n\n\n\n

Hij let die avond goed op de vrouwen in Maxim\u2019s \u2013 niet de Amerikaanse, maar de Europese, de Fran\u00e7aises in het bijzonder:<\/p>\n\n\n\n

Hun avondjurken, en ik weet niet of dat mode of schaamtegevoel is, een merkwaardig schaamtegevoel, merkwaardig voor een jonge mooie vrouw, verbergen angstvallig hun schouders. [\u2026] De oorlog, deze schandelijke, harde jaren, hebben bij hen een spoor van maagdelijkheid achter gelaten: dit merkwaardige schaamtegevoel. Ze zijn beheerst, gereserveerd, koel, bijna streng. Buitenstaanders [\u2026] Dat schaamtegevoel, dat is het teken dat ook de vrouwen de oorlog hebben verloren: die oorlog die iedereen, winnaars en verliezers, heeft verloren.<\/p>\n\n\n\n

\n
\n
\"\"<\/figure>\n\n\n\n

Curzio Malaparte, in
exile and in church<\/strong><\/p>\n<\/div>\n<\/div>\n\n\n\n

\n

In ballingschap en in de kerk<\/h2>\n\n\n\n
\"\"
Pasfoto’s van Curzio Malaparte, genomen tijdens zijn ballingschap in Lipari in de vroege jaren 1930. Foto \u00a9 Archivio GBB via Bridgeman Images.<\/figcaption><\/figure>\n\n\n\n
\"\"
Curzio Malaparte voor de kerk van Lipari. De trappen inspireerden het ontwerp van Casa Malaparte.<\/figcaption><\/figure>\n\n\n\n
\n
Close<\/a><\/div>\n<\/div>\n<\/div>\n\n\n\n

Malaparte komt uit op een gender-specifieke logica van schaamte, overgoten met ironie en paradox. De schaamte manifesteert \u00ab zich bij de mannen doorgaans in neerslachtigheid, pessimisme, slechte manieren, boerenstreken die niemand van hen vraagt en die ze zelf misschien niet beseffen. \u00bb Bij vrouwen is dat anders. Bij hen uit die zich \u00ab gevoeliger, intelligenter en actiever dan de mannen \u00bb, in de \u00ab terughoudendheid om zelfs op de meest passende wijze hun naaktheid te tonen. \u00bb Deze anatomie van schaamte doet hem goed. Hij is \u00ab de vrouwen in dit land [\u2026] zeer erkentelijk dat ze me een Frankrijk bieden dat niet dat van de onbeduidende, frivole, oppervlakkige vreugde is, dat ze me hun innerlijk slechts tonen achter de sluier van het schaamtegevoel. \u00bb En vanuit die vaststelling komt Malaparte met zijn diagnose van het continent: \u00ab je moet schaamtegevoel hebben in dit Europa om tussen zo veel puinhopen door te lopen. \u00bb De vrouwen hebben het, de mannen niet.<\/p>\n\n\n\n

\"\"<\/figure>\n\n\n\n

Schaamte is een even sociale als persoonlijke emotie. Wie bang is om veracht te worden, beschikt tenslotte over een zekere \u2013 perverse \u2013 vorm van empathie: je moet je in een ander kunnen verplaatsen, en kunnen indenken wat een verachting diegene voor jou voelt. En dan, als je plotseling en glashelder jouw verachtelijkheid ziet vanuit hun perspectief, wil je niets anders dan verdwijnen. Ik heb de gedachten van Malaparte over schaamte de laatste tijd vaak herlezen \u2013 het is een gevoel waarvan ik vermoed dat we er veel te weinig aandacht aan hebben besteed. Schaamte had een essenti\u00eble rol kunnen spelen in het leven in Europa na de oorlog, tussen al die \u00ab puinhopen \u00bb. De niet-kunstenaars (of de niet-Malapartes) met hun can-do attitude<\/em> waren echter niet in staat om ongerijmdheden waar te nemen tussen hun perspectief en de perspectieven van degenen die zij domineerden. Deze ongerijmdheden sturen onze hedendaagse geschiedenis mogelijk veel meer dan wij beseffen. Schaamte was onvermijdelijk. Door die schaamte te verdoezelen, werd een deel van wie we waren verdoezeld, zelfs afgezworen. Onze skeletten werden verborgen.<\/p>\n\n\n\n

Met zijn gestileerde generalisaties over vrouwen, mannen en Amerikanen is Malaparte de naoorlogse Europese zonde op het spoor. De vrouwen in zijn restaurantsc\u00e8ne hebben een veel beter begrip van de diepte van de gevoelde verwarring in Europa dan de mannen. Dat uit zich in hun rigiditeit en in de subtiliteit van hun handelingen. Hun gevoel van schaamte verbindt het recente verleden van Europa met haar toekomst \u2013 het heden laten ze over aan de mannen. De mannen van Malaparte leven in het perspectief van Henry Ford, Macher <\/em>van de Amerikaanse eeuw, die tijdens de eerdere oorlog zei: \u00ab History is more or less bunk. It\u2019s tradition. We don\u2019t want tradition. We want to live in the present and the only history that is worth a tinker\u2019s dam is the history we make today. \u00bb<\/p>\n\n\n\n

\n
\"\"<\/figure>\n<\/div>\n\n\n\n

En hoe zit het vandaag? Een liefdesrelatie is nooit zonder gevolgen. Er is een leven voor en na de liefde, voor en na de verbintenis. Voor Europa en Amerika staat \u00e9\u00e9n ding vast: de tijd van opposites attract is <\/em>definitief voorbij. De Amerikaanse politicoloog Robert Kagan plaatste hen rond de eeuwwisseling op verschillende planeten: \u00ab Amerikanen [zijn] van Mars en de Europeanen van Venus afkomstig: ze kunnen zich slechts zeer ten dele in elkaars standpunten vinden en begrijpen elkaar steeds minder. \u00bb Dat was niet alleen een misogyne interpretatie van de wereldpolitiek; het was een aankondiging van een nieuw tijdperk, waarin Europa langzaam maar zeker alleen komt te staan in de wereld.<\/p>\n\n\n\n

Dat was twintig jaar geleden. Wie van de huidige Europese denkers en historici houdt zich bezig met deze ongemakkelijke realiteit? Met Malaparte in gedachten, ging ik terug naar de wat mij betreft meest indrukwekkende analyse van de hedendaagse Europese geschiedenis: Der europ\u00e4ische Traum <\/em>(2018) van Aleida Assmann, hoogleraar (emerita) Engels en algemene literatuur aan de universiteit van Konstanz. Assmann schrijft dat we nu het einde van het Westen meemaken. Die bewering is allesbehalve nieuw, maar Assmann gaat verder dan alleen een diagnose. Haar boek is ook een dringende oproep aan het Europa van de Europese integratie tot meer zelfkritiek, door een dieper begrip van de eigen geschiedenis. Want van die geschiedenis blijft, zo stelt Assmann vast, nog steeds te veel essentieels verdoezeld en vergeten.<\/p>\n\n\n\n

Dat fundamentele naoorlogse Europese ideaal van vergeten <\/em>was geen vorm van repressie<\/em>. Integendeel, volgens Assman werd vergeten opgevat als een vorm van bevrijding. Ze merkt op dat Winston Churchill al in 1946 opriep tot een gemeenschappelijk vergeten, waardoor Duitsland en Itali\u00eb weer in de armen van de geallieerden konden vallen en zo naar de toekomst konden kijken. Maar dit was niets nieuws in het Europa van oorlog, bloed en bodem. Het was de cruciale formule in de Vrede van M\u00fcnster van 1648, de geboorteakte van de Europese natiestaten: perpetua oblivio et amnestia<\/em>, vergeten en vergeven. Natuurlijk nam dit een bijzondere vorm aan in het naoorlogse Duitsland. Na de Stuttgarter Schulderkl\u00e4rung der evangelischen Christenheit Deutschland <\/em>in de herfst van 1945, en Karl Jaspers’ publicatie Die Schuldfrage uit <\/em>1946, waarin de Duitse lezers werden geconfronteerd met de misdaden van het naziregime, was de bodem van de Duitse geschiedenis vruchtbaar genoeg om verder te cultiveren volgens de geopolitieke realiteit van de Koude Oorlog, en de christendemocraten van Konrad Adenauer konden er toen naar streven om \u00ab waar dat aanvaardbaar lijkt, het verleden achter ons te laten. \u00bb Ondertussen deed, zo schrijft Tony Judt, de Italiaanse krant van de nieuwe Christendemocratische Partij \u00ab een soortgelijke oproep tot vergetelheid op de dag van Hitlers dood: \u2018We hebben de kracht om te vergeten!\u2019, verkondigde het. \u2018Vergeet zo snel mogelijk!\u2019 \u00bb<\/p>\n\n\n\n

\"\"<\/figure>\n\n\n\n

Een \u00ab on-vergeten \u00bb is volgens Assmann harder nodig dan ooit, nu de \u00ab Europa-ideologie \u00bb \u2013 gesymboliseerd door de cirkel met sterren als teken voor eenheid in verscheidenheid \u2013 haar geloofwaardigheid in hoog tempo verliest. Veel van de omstandigheden in en buiten het Europa van de Europese integratie vloeken immers met deze ideologie. Dat ligt ook aan onszelf. Het populaire zelfbeeld van \u00ab ons Europa \u00bb als een baken van rede, vrijheid en democratie is vanuit een minder eurocentrisch perspectief al snel een vals en vuig beeld. En dat zelfbeeld is het historische product van een verwrongen collectief geheugen, gevormd door de inadequate behandeling van geweldstrauma\u2019s.<\/p>\n\n\n\n

Voor het doorbreken hiervan is volgens Assmann een cruciale mentale stap nodig: het afzweren van die andere droom, de Amerikaanse. Afstappen van het idee dat Europa zichzelf kan redden door het Amerikaanse voorbeeld te volgen; dat het opruimen<\/em> van de Europese geschiedenis ook echt voldoende afrekent <\/em>met de Europese geschiedenis; dat politiek en ideologie eeuwig in toom kunnen worden gehouden door technocratie en beleid; dat de wereld bestaat uit goede actoren <\/em>en slechte actoren<\/em>. Het anker van die <\/em>droom, betoogde Assmann, is losgeraakt, en Europa moet een steviger anker vinden, om vervolgens dieper af te dalen in diezelfde geschiedenis. Dat is niet zomaar gebeurd. Regressietherapie is een vorm van geestelijke gezondheidszorg, zeker, maar het is tegelijk een geseling voor geest en ziel. Ik zou graag willen weten hoe Assmann Malaparte leest, wat zij in de plaats van een Amerikaans Europa wil zien. Of een nieuwe droom een nieuwe nachtmerrie kan worden, en of ze daar bang voor is.<\/p>\n\n\n\n

We leven tenslotte in een tijd van Umbruch<\/em>, omwenteling, die ook in de collectieve psychologie doorwerkt. Daarin wordt een door zwijgen en vergeten verdoofd bewustzijn opnieuw wakker gekust. Het Europa van Malaparte was nooit echt weg<\/em>, alleen vergeten. En we leven er nog steeds in. Het clearing-house van de Europese geschiedenis kon die geschiedenis niet echt opruimen, want er zit geen einde aan \u2013 en in een clearing-house kun je niet leven. Malaparte deed verslag van die eindeloze exercitie \u2013 de tranen, de vervreemding en de troost die daar onlosmakelijk mee verbonden zijn \u2013 die van Europa toch een thuis maakt. Een thuis voor de eeuwige poging tot \u2013 en de eeuwige illusie van \u2013 samenleven.<\/p>\n\n\n\n

<\/p>\n<\/div>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":"

Over het Europa van Curzio Malaparte \u2013 en het onze. Een nieuwe lezing van het oeuvre van de schrijver, over de nasleep van oorlog en een transatlantische romance. Wat is dit \u00ab naoorlogse Europa \u00bb eigenlijk?<\/p>\n","protected":false},"author":51,"featured_media":2746,"comment_status":"closed","ping_status":"open","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"_acf_changed":false,"_ccgs_hide_in_listing":false,"_ccgs_reviewed_by":"","_ccgs_translated_by":"","inline_featured_image":false,"jetpack_post_was_ever_published":false,"_jetpack_newsletter_access":"","_jetpack_dont_email_post_to_subs":false,"_jetpack_newsletter_tier_id":0,"_jetpack_memberships_contains_paywalled_content":false,"_jetpack_memberships_contains_paid_content":false,"footnotes":""},"categories":[232,80],"tags":[83,84,87,105,108,119,112,120,124,127,135,147,175,203,211],"topics":[66,72,77],"library":[234],"displayposition":[],"class_list":["post-10868","post","type-post","status-publish","format-standard","has-post-thumbnail","hentry","category-europe-special-2024","category-issue-two","tag-alcohol","tag-america","tag-apotheosis","tag-death","tag-diary","tag-etymology","tag-eu","tag-fascism","tag-flags","tag-forgetting","tag-gift","tag-journalism","tag-paris","tag-ukraine","tag-war","topics-europe","topics-literature","topics-politics","library-reviews-uk","erb-paywalled"],"acf":{"subtitle":{"simple_value_formatted":"","value_formatted":"","value":"","field":{"ID":39871,"key":"field_69c575e0ad4ee","label":"Subtitle","name":"subtitle","aria-label":"","prefix":"acf","type":"text","value":null,"menu_order":0,"instructions":"","required":0,"id":"","class":"","conditional_logic":0,"parent":39870,"wrapper":{"width":"","class":"","id":""},"relevanssi_exclude":0,"default_value":"","maxlength":"","allow_in_bindings":1,"placeholder":"","prepend":"","append":"","_name":"subtitle","_valid":1}},"waterhead_image":{"simple_value_formatted":null,"value_formatted":null,"value":null,"field":{"ID":39886,"key":"field_69c660b90cc69","label":"Waterhead image","name":"waterhead_image","aria-label":"","prefix":"acf","type":"image","value":null,"menu_order":1,"instructions":"","required":0,"id":"","class":"","conditional_logic":0,"parent":39870,"wrapper":{"width":"","class":"","id":""},"relevanssi_exclude":0,"return_format":"url","library":"all","min_width":"","min_height":"","min_size":"","max_width":"","max_height":"","max_size":"","mime_types":"","allow_in_bindings":1,"preview_size":"medium","_name":"waterhead_image","_valid":1}}},"mb":[],"yoast_head":"\nVlaggen & botten - The European Review of Books<\/title>\n<meta name=\"robots\" content=\"index, follow, max-snippet:-1, max-image-preview:large, max-video-preview:-1\" \/>\n<link rel=\"canonical\" href=\"https:\/\/europeanreviewofbooks.com\/nl\/flags-bones\/\" \/>\n<meta property=\"og:locale\" content=\"nl_NL\" \/>\n<meta property=\"og:type\" content=\"article\" \/>\n<meta property=\"og:title\" content=\"Vlaggen & botten - The European Review of Books\" \/>\n<meta property=\"og:description\" content=\"Over het Europa van Curzio Malaparte \u2013 en het onze. Een nieuwe lezing van het oeuvre van de schrijver, over de nasleep van oorlog en een transatlantische romance. Wat is dit \u00ab naoorlogse Europa \u00bb eigenlijk?\" \/>\n<meta property=\"og:url\" content=\"https:\/\/europeanreviewofbooks.com\/nl\/flags-bones\/\" \/>\n<meta property=\"og:site_name\" content=\"The European Review of Books\" \/>\n<meta property=\"article:publisher\" content=\"https:\/\/www.facebook.com\/europeanreview\/\" \/>\n<meta property=\"article:published_time\" content=\"2022-12-19T10:31:00+00:00\" \/>\n<meta property=\"article:modified_time\" content=\"2024-08-20T09:30:29+00:00\" \/>\n<meta property=\"og:image\" content=\"https:\/\/europeanreviewofbooks.com\/wp-content\/uploads\/2024\/04\/artboard-9@2x.webp\" \/>\n\t<meta property=\"og:image:width\" content=\"800\" \/>\n\t<meta property=\"og:image:height\" content=\"414\" \/>\n\t<meta property=\"og:image:type\" content=\"image\/webp\" \/>\n<meta name=\"author\" content=\"Mathieu Segers\" \/>\n<meta name=\"twitter:card\" content=\"summary_large_image\" \/>\n<meta name=\"twitter:label1\" content=\"Geschreven door\" \/>\n\t<meta name=\"twitter:data1\" content=\"Mathieu Segers\" \/>\n\t<meta name=\"twitter:label2\" content=\"Geschatte leestijd\" \/>\n\t<meta name=\"twitter:data2\" content=\"25 minuten\" \/>\n<script type=\"application\/ld+json\" class=\"yoast-schema-graph\">{\"@context\":\"https:\\\/\\\/schema.org\",\"@graph\":[{\"@type\":\"Article\",\"@id\":\"https:\\\/\\\/europeanreviewofbooks.com\\\/nl\\\/flags-bones\\\/#article\",\"isPartOf\":{\"@id\":\"https:\\\/\\\/europeanreviewofbooks.com\\\/nl\\\/flags-bones\\\/\"},\"author\":{\"name\":\"Mathieu Segers\",\"@id\":\"https:\\\/\\\/europeanreviewofbooks.com\\\/#\\\/schema\\\/person\\\/4f858c13b7221e512b6f460007aceebe\"},\"headline\":\"Vlaggen & botten\",\"datePublished\":\"2022-12-19T10:31:00+00:00\",\"dateModified\":\"2024-08-20T09:30:29+00:00\",\"mainEntityOfPage\":{\"@id\":\"https:\\\/\\\/europeanreviewofbooks.com\\\/nl\\\/flags-bones\\\/\"},\"wordCount\":4962,\"publisher\":{\"@id\":\"https:\\\/\\\/europeanreviewofbooks.com\\\/#organization\"},\"image\":{\"@id\":\"https:\\\/\\\/europeanreviewofbooks.com\\\/nl\\\/flags-bones\\\/#primaryimage\"},\"thumbnailUrl\":\"https:\\\/\\\/europeanreviewofbooks.com\\\/wp-content\\\/uploads\\\/2024\\\/04\\\/artboard-9@2x.webp\",\"keywords\":[\"Alcohol\",\"America\",\"Apotheosis\",\"Death\",\"Diary\",\"Etymology\",\"EU\",\"Fascism\",\"Flags\",\"Forgetting\",\"Gift\",\"Journalism\",\"Paris\",\"Ukraine\",\"War\"],\"articleSection\":[\"Europe Special 2024\",\"Issue Two\"],\"inLanguage\":\"nl-NL\"},{\"@type\":\"WebPage\",\"@id\":\"https:\\\/\\\/europeanreviewofbooks.com\\\/nl\\\/flags-bones\\\/\",\"url\":\"https:\\\/\\\/europeanreviewofbooks.com\\\/nl\\\/flags-bones\\\/\",\"name\":\"Vlaggen & botten - The European Review of Books\",\"isPartOf\":{\"@id\":\"https:\\\/\\\/europeanreviewofbooks.com\\\/#website\"},\"primaryImageOfPage\":{\"@id\":\"https:\\\/\\\/europeanreviewofbooks.com\\\/nl\\\/flags-bones\\\/#primaryimage\"},\"image\":{\"@id\":\"https:\\\/\\\/europeanreviewofbooks.com\\\/nl\\\/flags-bones\\\/#primaryimage\"},\"thumbnailUrl\":\"https:\\\/\\\/europeanreviewofbooks.com\\\/wp-content\\\/uploads\\\/2024\\\/04\\\/artboard-9@2x.webp\",\"datePublished\":\"2022-12-19T10:31:00+00:00\",\"dateModified\":\"2024-08-20T09:30:29+00:00\",\"breadcrumb\":{\"@id\":\"https:\\\/\\\/europeanreviewofbooks.com\\\/nl\\\/flags-bones\\\/#breadcrumb\"},\"inLanguage\":\"nl-NL\",\"potentialAction\":[{\"@type\":\"ReadAction\",\"target\":[\"https:\\\/\\\/europeanreviewofbooks.com\\\/nl\\\/flags-bones\\\/\"]}]},{\"@type\":\"ImageObject\",\"inLanguage\":\"nl-NL\",\"@id\":\"https:\\\/\\\/europeanreviewofbooks.com\\\/nl\\\/flags-bones\\\/#primaryimage\",\"url\":\"https:\\\/\\\/europeanreviewofbooks.com\\\/wp-content\\\/uploads\\\/2024\\\/04\\\/artboard-9@2x.webp\",\"contentUrl\":\"https:\\\/\\\/europeanreviewofbooks.com\\\/wp-content\\\/uploads\\\/2024\\\/04\\\/artboard-9@2x.webp\",\"width\":800,\"height\":414},{\"@type\":\"BreadcrumbList\",\"@id\":\"https:\\\/\\\/europeanreviewofbooks.com\\\/nl\\\/flags-bones\\\/#breadcrumb\",\"itemListElement\":[{\"@type\":\"ListItem\",\"position\":1,\"name\":\"Home\",\"item\":\"https:\\\/\\\/europeanreviewofbooks.com\\\/\"},{\"@type\":\"ListItem\",\"position\":2,\"name\":\"Vlaggen & botten\"}]},{\"@type\":\"WebSite\",\"@id\":\"https:\\\/\\\/europeanreviewofbooks.com\\\/#website\",\"url\":\"https:\\\/\\\/europeanreviewofbooks.com\\\/\",\"name\":\"The European Review of Books\",\"description\":\"\",\"publisher\":{\"@id\":\"https:\\\/\\\/europeanreviewofbooks.com\\\/#organization\"},\"potentialAction\":[{\"@type\":\"SearchAction\",\"target\":{\"@type\":\"EntryPoint\",\"urlTemplate\":\"https:\\\/\\\/europeanreviewofbooks.com\\\/?s={search_term_string}\"},\"query-input\":{\"@type\":\"PropertyValueSpecification\",\"valueRequired\":true,\"valueName\":\"search_term_string\"}}],\"inLanguage\":\"nl-NL\"},{\"@type\":\"Organization\",\"@id\":\"https:\\\/\\\/europeanreviewofbooks.com\\\/#organization\",\"name\":\"The European Review of Books\",\"url\":\"https:\\\/\\\/europeanreviewofbooks.com\\\/\",\"logo\":{\"@type\":\"ImageObject\",\"inLanguage\":\"nl-NL\",\"@id\":\"https:\\\/\\\/europeanreviewofbooks.com\\\/#\\\/schema\\\/logo\\\/image\\\/\",\"url\":\"https:\\\/\\\/europeanreviewofbooks.com\\\/wp-content\\\/uploads\\\/2024\\\/04\\\/logo-animated-once1.gif\",\"contentUrl\":\"https:\\\/\\\/europeanreviewofbooks.com\\\/wp-content\\\/uploads\\\/2024\\\/04\\\/logo-animated-once1.gif\",\"width\":640,\"height\":446,\"caption\":\"The European Review of Books\"},\"image\":{\"@id\":\"https:\\\/\\\/europeanreviewofbooks.com\\\/#\\\/schema\\\/logo\\\/image\\\/\"},\"sameAs\":[\"https:\\\/\\\/www.facebook.com\\\/europeanreview\\\/\",\"https:\\\/\\\/www.linkedin.com\\\/company\\\/the-european-review-of-books\\\/\",\"https:\\\/\\\/bsky.app\\\/profile\\\/europeanreview.bsky.social\"]},{\"@type\":\"Person\",\"@id\":\"https:\\\/\\\/europeanreviewofbooks.com\\\/#\\\/schema\\\/person\\\/4f858c13b7221e512b6f460007aceebe\",\"name\":\"Mathieu Segers\",\"image\":{\"@type\":\"ImageObject\",\"inLanguage\":\"nl-NL\",\"@id\":\"https:\\\/\\\/secure.gravatar.com\\\/avatar\\\/513ac6192b2651b0caf581641d1cd07a6fa8b22c97a9d0afb76d57501ca78c64?s=96&d=mm&r=g\",\"url\":\"https:\\\/\\\/secure.gravatar.com\\\/avatar\\\/513ac6192b2651b0caf581641d1cd07a6fa8b22c97a9d0afb76d57501ca78c64?s=96&d=mm&r=g\",\"contentUrl\":\"https:\\\/\\\/secure.gravatar.com\\\/avatar\\\/513ac6192b2651b0caf581641d1cd07a6fa8b22c97a9d0afb76d57501ca78c64?s=96&d=mm&r=g\",\"caption\":\"Mathieu Segers\"},\"url\":\"https:\\\/\\\/europeanreviewofbooks.com\\\/nl\\\/author\\\/mathieu-segers\\\/\"}]}<\/script>\n<!-- \/ Yoast SEO plugin. -->","yoast_head_json":{"title":"Vlaggen & botten - The European Review of Books","robots":{"index":"index","follow":"follow","max-snippet":"max-snippet:-1","max-image-preview":"max-image-preview:large","max-video-preview":"max-video-preview:-1"},"canonical":"https:\/\/europeanreviewofbooks.com\/nl\/flags-bones\/","og_locale":"nl_NL","og_type":"article","og_title":"Vlaggen & botten - The European Review of Books","og_description":"Over het Europa van Curzio Malaparte \u2013 en het onze. Een nieuwe lezing van het oeuvre van de schrijver, over de nasleep van oorlog en een transatlantische romance. Wat is dit \u00ab naoorlogse Europa \u00bb eigenlijk?","og_url":"https:\/\/europeanreviewofbooks.com\/nl\/flags-bones\/","og_site_name":"The European Review of Books","article_publisher":"https:\/\/www.facebook.com\/europeanreview\/","article_published_time":"2022-12-19T10:31:00+00:00","article_modified_time":"2024-08-20T09:30:29+00:00","og_image":[{"width":800,"height":414,"url":"https:\/\/europeanreviewofbooks.com\/wp-content\/uploads\/2024\/04\/artboard-9@2x.webp","type":"image\/webp"}],"author":"Mathieu Segers","twitter_card":"summary_large_image","twitter_misc":{"Geschreven door":"Mathieu Segers","Geschatte leestijd":"25 minuten"},"schema":{"@context":"https:\/\/schema.org","@graph":[{"@type":"Article","@id":"https:\/\/europeanreviewofbooks.com\/nl\/flags-bones\/#article","isPartOf":{"@id":"https:\/\/europeanreviewofbooks.com\/nl\/flags-bones\/"},"author":{"name":"Mathieu Segers","@id":"https:\/\/europeanreviewofbooks.com\/#\/schema\/person\/4f858c13b7221e512b6f460007aceebe"},"headline":"Vlaggen & botten","datePublished":"2022-12-19T10:31:00+00:00","dateModified":"2024-08-20T09:30:29+00:00","mainEntityOfPage":{"@id":"https:\/\/europeanreviewofbooks.com\/nl\/flags-bones\/"},"wordCount":4962,"publisher":{"@id":"https:\/\/europeanreviewofbooks.com\/#organization"},"image":{"@id":"https:\/\/europeanreviewofbooks.com\/nl\/flags-bones\/#primaryimage"},"thumbnailUrl":"https:\/\/europeanreviewofbooks.com\/wp-content\/uploads\/2024\/04\/artboard-9@2x.webp","keywords":["Alcohol","America","Apotheosis","Death","Diary","Etymology","EU","Fascism","Flags","Forgetting","Gift","Journalism","Paris","Ukraine","War"],"articleSection":["Europe Special 2024","Issue Two"],"inLanguage":"nl-NL"},{"@type":"WebPage","@id":"https:\/\/europeanreviewofbooks.com\/nl\/flags-bones\/","url":"https:\/\/europeanreviewofbooks.com\/nl\/flags-bones\/","name":"Vlaggen & botten - The European Review of Books","isPartOf":{"@id":"https:\/\/europeanreviewofbooks.com\/#website"},"primaryImageOfPage":{"@id":"https:\/\/europeanreviewofbooks.com\/nl\/flags-bones\/#primaryimage"},"image":{"@id":"https:\/\/europeanreviewofbooks.com\/nl\/flags-bones\/#primaryimage"},"thumbnailUrl":"https:\/\/europeanreviewofbooks.com\/wp-content\/uploads\/2024\/04\/artboard-9@2x.webp","datePublished":"2022-12-19T10:31:00+00:00","dateModified":"2024-08-20T09:30:29+00:00","breadcrumb":{"@id":"https:\/\/europeanreviewofbooks.com\/nl\/flags-bones\/#breadcrumb"},"inLanguage":"nl-NL","potentialAction":[{"@type":"ReadAction","target":["https:\/\/europeanreviewofbooks.com\/nl\/flags-bones\/"]}]},{"@type":"ImageObject","inLanguage":"nl-NL","@id":"https:\/\/europeanreviewofbooks.com\/nl\/flags-bones\/#primaryimage","url":"https:\/\/europeanreviewofbooks.com\/wp-content\/uploads\/2024\/04\/artboard-9@2x.webp","contentUrl":"https:\/\/europeanreviewofbooks.com\/wp-content\/uploads\/2024\/04\/artboard-9@2x.webp","width":800,"height":414},{"@type":"BreadcrumbList","@id":"https:\/\/europeanreviewofbooks.com\/nl\/flags-bones\/#breadcrumb","itemListElement":[{"@type":"ListItem","position":1,"name":"Home","item":"https:\/\/europeanreviewofbooks.com\/"},{"@type":"ListItem","position":2,"name":"Vlaggen & botten"}]},{"@type":"WebSite","@id":"https:\/\/europeanreviewofbooks.com\/#website","url":"https:\/\/europeanreviewofbooks.com\/","name":"The European Review of Books","description":"","publisher":{"@id":"https:\/\/europeanreviewofbooks.com\/#organization"},"potentialAction":[{"@type":"SearchAction","target":{"@type":"EntryPoint","urlTemplate":"https:\/\/europeanreviewofbooks.com\/?s={search_term_string}"},"query-input":{"@type":"PropertyValueSpecification","valueRequired":true,"valueName":"search_term_string"}}],"inLanguage":"nl-NL"},{"@type":"Organization","@id":"https:\/\/europeanreviewofbooks.com\/#organization","name":"The European Review of Books","url":"https:\/\/europeanreviewofbooks.com\/","logo":{"@type":"ImageObject","inLanguage":"nl-NL","@id":"https:\/\/europeanreviewofbooks.com\/#\/schema\/logo\/image\/","url":"https:\/\/europeanreviewofbooks.com\/wp-content\/uploads\/2024\/04\/logo-animated-once1.gif","contentUrl":"https:\/\/europeanreviewofbooks.com\/wp-content\/uploads\/2024\/04\/logo-animated-once1.gif","width":640,"height":446,"caption":"The European Review of Books"},"image":{"@id":"https:\/\/europeanreviewofbooks.com\/#\/schema\/logo\/image\/"},"sameAs":["https:\/\/www.facebook.com\/europeanreview\/","https:\/\/www.linkedin.com\/company\/the-european-review-of-books\/","https:\/\/bsky.app\/profile\/europeanreview.bsky.social"]},{"@type":"Person","@id":"https:\/\/europeanreviewofbooks.com\/#\/schema\/person\/4f858c13b7221e512b6f460007aceebe","name":"Mathieu Segers","image":{"@type":"ImageObject","inLanguage":"nl-NL","@id":"https:\/\/secure.gravatar.com\/avatar\/513ac6192b2651b0caf581641d1cd07a6fa8b22c97a9d0afb76d57501ca78c64?s=96&d=mm&r=g","url":"https:\/\/secure.gravatar.com\/avatar\/513ac6192b2651b0caf581641d1cd07a6fa8b22c97a9d0afb76d57501ca78c64?s=96&d=mm&r=g","contentUrl":"https:\/\/secure.gravatar.com\/avatar\/513ac6192b2651b0caf581641d1cd07a6fa8b22c97a9d0afb76d57501ca78c64?s=96&d=mm&r=g","caption":"Mathieu Segers"},"url":"https:\/\/europeanreviewofbooks.com\/nl\/author\/mathieu-segers\/"}]}},"jetpack_featured_media_url":"https:\/\/europeanreviewofbooks.com\/wp-content\/uploads\/2024\/04\/artboard-9@2x.webp","jetpack_sharing_enabled":true,"jetpack-related-posts":[{"id":2735,"url":"https:\/\/europeanreviewofbooks.com\/flags-bones\/","url_meta":{"origin":10868,"position":0},"title":"Flags & bones","author":"Mathieu Segers","date":"19 december 2022","format":false,"excerpt":"On Curzio Malaparte\u2019s Europe \u2014 and ours. The midcentury novelist read anew, on war\u2019s aftermath and transatlantic romance. What was, or is, \u00ab postwar Europe \u00bb, anyway?","rel":"","context":"In "Europe Special 2024"","block_context":{"text":"Europe Special 2024","link":"https:\/\/europeanreviewofbooks.com\/category\/europe-special-2024\/"},"img":{"alt_text":"","src":"https:\/\/i0.wp.com\/europeanreviewofbooks.com\/wp-content\/uploads\/2024\/04\/artboard-9%402x.webp?resize=350%2C200&ssl=1","width":350,"height":200,"srcset":"https:\/\/i0.wp.com\/europeanreviewofbooks.com\/wp-content\/uploads\/2024\/04\/artboard-9%402x.webp?resize=350%2C200&ssl=1 1x, https:\/\/i0.wp.com\/europeanreviewofbooks.com\/wp-content\/uploads\/2024\/04\/artboard-9%402x.webp?resize=525%2C300&ssl=1 1.5x, https:\/\/i0.wp.com\/europeanreviewofbooks.com\/wp-content\/uploads\/2024\/04\/artboard-9%402x.webp?resize=700%2C400&ssl=1 2x"},"classes":[]},{"id":6920,"url":"https:\/\/europeanreviewofbooks.com\/from-the-knackers-yard\/","url_meta":{"origin":10868,"position":1},"title":"From the knacker\u2019s yard","author":"Fernanda Eberstadt","date":"9 april 2024","format":false,"excerpt":"On the fallen animals loved by Heinrich von Kleist & Curzio Malaparte.","rel":"","context":"In "Issue Five"","block_context":{"text":"Issue Five","link":"https:\/\/europeanreviewofbooks.com\/category\/issue-five\/"},"img":{"alt_text":"","src":"https:\/\/i0.wp.com\/europeanreviewofbooks.com\/wp-content\/uploads\/2024\/04\/artboard-73%402x.png?resize=350%2C200&ssl=1","width":350,"height":200,"srcset":"https:\/\/i0.wp.com\/europeanreviewofbooks.com\/wp-content\/uploads\/2024\/04\/artboard-73%402x.png?resize=350%2C200&ssl=1 1x, https:\/\/i0.wp.com\/europeanreviewofbooks.com\/wp-content\/uploads\/2024\/04\/artboard-73%402x.png?resize=525%2C300&ssl=1 1.5x, https:\/\/i0.wp.com\/europeanreviewofbooks.com\/wp-content\/uploads\/2024\/04\/artboard-73%402x.png?resize=700%2C400&ssl=1 2x"},"classes":[]},{"id":1948,"url":"https:\/\/europeanreviewofbooks.com\/ballad-of-a-homburg-hat\/","url_meta":{"origin":10868,"position":2},"title":"Ballad of a Homburg hat","author":"Peter L'Official","date":"13 juni 2022","format":false,"excerpt":"On racial metonymy and the art of misidentification. (Meanwhile: has a glass of beer ever been more crisply and deliciously depicted? Has the froth of a European pilsner ever looked so delectable?)","rel":"","context":"In "Issue One"","block_context":{"text":"Issue One","link":"https:\/\/europeanreviewofbooks.com\/category\/issue-one\/"},"img":{"alt_text":"","src":"https:\/\/i0.wp.com\/europeanreviewofbooks.com\/wp-content\/uploads\/2024\/04\/hatterman-1163-scaled.webp?resize=350%2C200&ssl=1","width":350,"height":200},"classes":[]},{"id":12504,"url":"https:\/\/europeanreviewofbooks.com\/one-year-anniversary-campaign\/","url_meta":{"origin":10868,"position":3},"title":"The European Review of Books is 1\u00a0year\u00a0old! Help secure its future.","author":"the editors","date":"13 juni 2023","format":false,"excerpt":"We\u2019ve built it; now come live in it.","rel":"","context":"In "Digital Library"","block_context":{"text":"Digital Library","link":"https:\/\/europeanreviewofbooks.com\/category\/digitalonly\/"},"img":{"alt_text":"","src":"https:\/\/i0.wp.com\/europeanreviewofbooks.com\/wp-content\/uploads\/2024\/06\/artboard-2.png?resize=350%2C200&ssl=1","width":350,"height":200,"srcset":"https:\/\/i0.wp.com\/europeanreviewofbooks.com\/wp-content\/uploads\/2024\/06\/artboard-2.png?resize=350%2C200&ssl=1 1x, https:\/\/i0.wp.com\/europeanreviewofbooks.com\/wp-content\/uploads\/2024\/06\/artboard-2.png?resize=525%2C300&ssl=1 1.5x, https:\/\/i0.wp.com\/europeanreviewofbooks.com\/wp-content\/uploads\/2024\/06\/artboard-2.png?resize=700%2C400&ssl=1 2x"},"classes":[]},{"id":6847,"url":"https:\/\/europeanreviewofbooks.com\/ca-ira-there-will-be-fire-and-enthusiasm-in-you\/","url_meta":{"origin":10868,"position":4},"title":"\u00ab\u00a0\u00c7a ira! There will be fire and enthusiasm\u00a0in\u00a0you\u00a0\u00bb","author":"Sander Pleij","date":"9 april 2024","format":false,"excerpt":"In search of Anthon van Rappard, Vincent van Gogh\u2019s forgotten friend.","rel":"","context":"In "Issue Five"","block_context":{"text":"Issue Five","link":"https:\/\/europeanreviewofbooks.com\/category\/issue-five\/"},"img":{"alt_text":"","src":"https:\/\/i0.wp.com\/europeanreviewofbooks.com\/wp-content\/uploads\/2024\/04\/van-rappard-3.jpg?resize=350%2C200&ssl=1","width":350,"height":200,"srcset":"https:\/\/i0.wp.com\/europeanreviewofbooks.com\/wp-content\/uploads\/2024\/04\/van-rappard-3.jpg?resize=350%2C200&ssl=1 1x, https:\/\/i0.wp.com\/europeanreviewofbooks.com\/wp-content\/uploads\/2024\/04\/van-rappard-3.jpg?resize=525%2C300&ssl=1 1.5x"},"classes":[]},{"id":13191,"url":"https:\/\/europeanreviewofbooks.com\/back-to-the-office-the-van-leer-headquarters\/","url_meta":{"origin":10868,"position":5},"title":"The Van Leer headquarters is not a fish tank","author":"Stephan Petermann","date":"21 juni 2024","format":false,"excerpt":"\u00ab The office of the future \u00bb is all well and good, but what can be learned from the offices of the past that have sustained? Like: The Van Leer Headquarters in Aalsmeer.","rel":"","context":"In "Issue Two"","block_context":{"text":"Issue Two","link":"https:\/\/europeanreviewofbooks.com\/category\/issue-two\/"},"img":{"alt_text":"","src":"https:\/\/i0.wp.com\/europeanreviewofbooks.com\/wp-content\/uploads\/2022\/11\/schermafbeelding-2022-11-28-om-13.15.20.png?resize=350%2C200&ssl=1","width":350,"height":200,"srcset":"https:\/\/i0.wp.com\/europeanreviewofbooks.com\/wp-content\/uploads\/2022\/11\/schermafbeelding-2022-11-28-om-13.15.20.png?resize=350%2C200&ssl=1 1x, https:\/\/i0.wp.com\/europeanreviewofbooks.com\/wp-content\/uploads\/2022\/11\/schermafbeelding-2022-11-28-om-13.15.20.png?resize=525%2C300&ssl=1 1.5x"},"classes":[]}],"mfb_rest_fields":["title","yoast_head","yoast_head_json","jetpack_featured_media_url","jetpack_sharing_enabled","jetpack-related-posts"],"_links":{"self":[{"href":"https:\/\/europeanreviewofbooks.com\/nl\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/10868","targetHints":{"allow":["GET"]}}],"collection":[{"href":"https:\/\/europeanreviewofbooks.com\/nl\/wp-json\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"https:\/\/europeanreviewofbooks.com\/nl\/wp-json\/wp\/v2\/types\/post"}],"author":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/europeanreviewofbooks.com\/nl\/wp-json\/wp\/v2\/users\/51"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/europeanreviewofbooks.com\/nl\/wp-json\/wp\/v2\/comments?post=10868"}],"version-history":[{"count":0,"href":"https:\/\/europeanreviewofbooks.com\/nl\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/10868\/revisions"}],"wp:featuredmedia":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/europeanreviewofbooks.com\/nl\/wp-json\/wp\/v2\/media\/2746"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/europeanreviewofbooks.com\/nl\/wp-json\/wp\/v2\/media?parent=10868"}],"wp:term":[{"taxonomy":"category","embeddable":true,"href":"https:\/\/europeanreviewofbooks.com\/nl\/wp-json\/wp\/v2\/categories?post=10868"},{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"https:\/\/europeanreviewofbooks.com\/nl\/wp-json\/wp\/v2\/tags?post=10868"},{"taxonomy":"topics","embeddable":true,"href":"https:\/\/europeanreviewofbooks.com\/nl\/wp-json\/wp\/v2\/topics?post=10868"},{"taxonomy":"library","embeddable":true,"href":"https:\/\/europeanreviewofbooks.com\/nl\/wp-json\/wp\/v2\/library?post=10868"},{"taxonomy":"displayposition","embeddable":true,"href":"https:\/\/europeanreviewofbooks.com\/nl\/wp-json\/wp\/v2\/displayposition?post=10868"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}